Experiment No.1
ใช้โหมด M ในการถ่ายรูป ปรับค่า ISO ได้
1. ถ่ายภาพตัวแบบเดียวกัน มุมเดียวกัน ค่าทางยาวโฟกัสและค่าความไวชัตเตอร์เดิม โดย
- 1.1 ตั้งค่า F number ค่าที่ต่ำที่สุดที่กล้องสามารถทำได้
 |
| F5.6 S1/125 ISO100 |
- 1.2 ตั้งค่า F number ค่าที่สูงที่สุดที่กล้องสามารถทำได้
 |
| F36 S1/125 ISO3200 |
- เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองภาพจะเห็นว่า ภาพ 1.1 ซึ่งใช้ค่า F number น้อยกว่า (รูรับแสงกว้างกว่า) เป็นภาพที่มีความชัดตื้น กล่าวคือ ตัวแบบชัดแต่พื้นหลังละลาย สำหรับภาพ 1.2 ซึ่งค่า F number สูงกว่า (รูรับแสงแคบกว่า) มีความชัดลึก คือชัดทั้งตัวแบบและพื้นหลัง
2. ถ่ายภาพตัวแบบเดียวกัน มุมเดียวกัน ค่าความไวชัตเตอร์และค่าเลข F คงเดิม โดย
- 2.1 ปรับค่าทางยาวโฟกัสค่าที่น้อยที่สุด
 |
| F7.1 S1/125 ISO100 |
- 2.2 ปรับค่าทางยาวโฟกัสค่าที่สูงที่สุด
 |
| F7.1 S1/125 ISO100 |
- จะเห็นว่าภาพ 2.1 ซึ่งใช้ค่าทางยาวโฟกัสต่ำที่สุดที่กล้องสามารถทำได้ (18 mm.) เป็นภาพที่มีความชัดลึก ส่วนภาพ 2.2 ซึ่งใช้ค่าทางยาวโฟกัส 55 mm. เป็นภาพที่มีความชัดตื้น
3. ถ่ายภาพตัวแบบเดียวกัน มุมเดียวกัน ค่าทางยาวโฟกัส ค่าความไวชัตเตอร์และค่าเลข F คงเดิม โดย
 |
| F7.1 S1/125 ISO100 |
 |
| F7.1 S1/125 ISO100 |
- เมื่อเปรียบเทียบภาพ 3.1 และภาพ 3.2
จะเห็นว่าระยะห่างจากกล้องถึงวัตถุก็มีผลต่อระยะชัดลึก/ชัดตื้นของภาพเช่น
กัน ภาพแรกซึ่งผู้ถ่ายยืนใกล้วัตถุเป็นภาพที่มีความชัดตื้น ส่วนภาพหลัง
ผู้ถ่ายยืนไกลจากวัตถุและได้ภาพที่ออกมาเป็นภาพชัดลึก
สรุป: ทั้งค่า F number, ค่าทางยาวโฟกัส และระยะห่างจากกล้องถึงตัววัตถุ ล้วนส่งผลต่อค่าความชัดลึก/ชัดตื้นของภาพ โดยหากต้องการภาพที่มีความชัดลึกสูง (ชัดทั้งตัวแบบและพื้นหลัง) ควรตั้งค่าดังนี้
- ค่า F number มาก (รูรับแสงแคบ)
- ค่าทางยาวโฟกัสน้อย
- ระยะห่างจากตัวกล้องถึงวัตถุไกล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น